More than anything, we are the
products
Of what we have lost
Denis Bouvier
Ég hef ekki hirt um þetta mánuðum
saman. Kæri mig heldur ekki um að rifja það upp. Vil ekki muna
það.
Hvað man maður svosem? Ég man nánast ekki
neitt. Ég man svona um það bil hvar ég var í gær. Því sem næst að
minnsta kosti. En að öðru leyti lítið sem ekkert. Að minnsta kosti
ekkert sem skiptir máli. Nema margföldunartöfluna. Það hefur
reyndar komið sér vel. Að muna
margföldunartöfluna.
Ég man líka símanúmer. Fjöldann allan. Ég
man símanúmer hjá stelpu sem ég þekkti þegar ég var sex ára. Ég man
ekkert hvað hún heitir. En ég man númerið hennar. Ég prófa að
hringja og kvenrödd svarar. Ekki hefur verið valið á réttan hátt,
vinsamlegast hafið samband við upplýsingar.
Ég dáist að fólki sem man hluti sem geta
komið að gagni. Fólki sem romsar uppúr sér staðreyndum. Sérstaklega
öfunda ég þó fólk sem man eftir sjálfu sér. Man hvað það hugsaði
þegar það var þriggja ára. Hvenær það fann ástina í fyrsta sinn.
Fólk sem tekur iðulega svona til orða: "Ég man eins og það hefði
gerst í gær." Eitthvað sem gerðist fyrir löngu. Það er ekki margt
sem ég man með þeim hætti. Meira svona eins og það hafi gerst í
fyrradag. Eða daginn þar áður. Glefsur, brot, litlir og lykt
auðvitað, stuttar hendingar hér og þar
Ég lendi ævinlega í vandræðum þegar ég þarf
að rifja upp það sem á daga mína hefur drifið. Enda geri ég það
yfirleitt ekki. Nema ég þurfi að vinna mér það til
lífs.
Samhengið er öruggast. Skárri í glefsunum.
Það getur komið sér illa og er stundum pínlegt. Stundum er ég minnt
á atvik sem ég get ómögulega munað eftir. Ég hlusta af athygli en
get illa munað eftir sjálfri mér.
Það er þó mála sannast að fólki ber ekki
saman. Það getur verið fróðlegt að heyra ólíka einstaklinga lýsa
sama atburðinum. Hver og einn skrifar sína eigin útgáfu. Klæðir
hana skoðunum. Ljær henni vængi með hugmyndaflugi. Tilfinningum. Og
svo eru það hátíðar útgáfurnar. Sérstaklega af því sem maður helst
vill gleyma.
Afhverju er ég að hugsa um þetta núna?
Langar mig til að hafa þetta þarna? Hverju hef ég sjálfviljug
haldið eftir og hvað af þessu dóti situr um mig án þess að ég kæri
mig um það?
Og gerir sig
heimakomið.
Ég hef ekki hirt um þetta árum saman. Kæri
mig heldur ekki um að rifja það upp. Vil ekki muna það. En þegar
öllu er á botninn hvolft, hvað man maður svosem?
(Í fylgd með fullorðnum)
Já ég veit ekki hvað skal segja.. hef
voðalega lítið til að segja ykkur. Man lítið hvað ég er búin að
gera síðan ég bloggaði seinast.
Jú heyrðu! ég, Svava og Elva erum
komnar í heilsuátak
Það sem við erum nú duglegar! Er einmitt
bara núna að bíða eftir að Elvuz verði búin í skólanum. Þá ætlum
við í ljós og svo sportarann .. og enda síðan á gufu
Svo er
líka bannað að borða nammi nema á laugardögum og líka bannað að
drekka gos nema um helgar
.. og ef við brjótum þær reglur þá
þýðir það 100 magaæfingar fyrir hvert brot! sjúbbí .. verður nú
kannski svoldið erfitt fyrir mig gosistan að hætta að drekka gos
en við sjáum hvernig fer .. híhí
Svo komst það líka á hreint! Að engir aðrir
en Paparnir verða að spila á Árshátíð Kaupás .. og er nú
kannski kominn smá stingur í mallann fyrir henni
! Og ennþá
meiri stingur yfir deginum eftir á .. ahh! Maður verður
eflaust ferskur í fermingarveislu hjá litla frænda? ( neeiii )
hehehe ..
Annars hef ég voðalega lítið að segja. Vil
samt óska Antik og Tranzlokal til hamingju með að hafa
komist áfram á Músiktilraunum! Og Mute góðs gengis í kvöld
Aldrei að vita nema maður skelli sér á úrslitakvöldið? lúbbí
dú!
Ég er allavega farin að dressa mig upp í
íþróttagallann
boj ,boj!